An alternative view of Georgia’s European identity and past history

Georgia intends to submit an application for membership of the European Union in 2024. Whilst most Georgians assert the country’s European identity, alternative views are emerging. In this op-ed, GIPA doctoral student Archil Sikharulidze challenges the concept of Georgian “Europeaness”, and those who promote it.

Georgia has wholeheartedly set its course toward NATO/EU membership. This aspiration to become an inherent part of the Western civilisation – frequently termed as ‘civilisational choice’ and/or to re-join the ‘European family’ – comes not only from political, social and economic considerations but also from academia. In November 2003 the country experienced the so-called Rose Revolution when an allegedly pro-Western trio of local politicians, Zurab Zhvania, Nino Burjanadze and Mikhail Saakashvili, ousted President Eduard Shevardnadze and assured the country’s Western allies that they would put Georgia on a “democratic track”. This coloured revolution led to dramatic shifts in local academia. In particular, a renewed higher education system and respective educational institutions – many supported by various external Western donations, grants and scholarships – focused on the American and, especially, European dimensions and frameworks. This led Western scholarly approaches and literature to become absolutely dominant.

Nation-Building Perspective

Tradition, historiography, and history, as key pillars of a nation-building process, have been externally influenced in Georgia. Motivated and educated abroad, modern Georgian scholars were determined to revise the so-hated Soviet legacy and rethink Georgian history; to reconsider Georgia as a phenomenon in the history of humankind. So far, we are witnessing ongoing efforts by both international and local scholars to rewrite Georgian history from the Western-oriented, and to be more precise, European-oriented nation-building perspective. This is the perspective which represents the generalised West as a ‘historical homeland’, Russia as the ‘evil empire’, and Turkey and Iran as strategic partners with complicated pasts that should be left in the past. Georgian history as a whole is the subject of studies and emendations on the country’s path toward Westernisation-Europeanisation.

Apart from rethinking Georgian history in general and focusing on Russia’s long-lasting ‘war on Georgian sovereignty’, there are time periods which only became widely researched and actualised recently.

A new wave of mainly young leftist Georgian scholars in collaboration with foreign colleagues actively study and promote the so-called First Republic timeframe. In 1918 Georgia gained independence from the collapsed Russian Empire and became a sovereign state, chaired by Noe Zhordania, one of the leaders of the Social Democratic party. Arguably, at that time, the Georgian government aspired to strengthen ties with Europe, especially Germany, and escape from Russia’s ‘sphere of influence’. Despite harsh opposition, Georgia was captured by the Red Army in 1921 and was integrated into the Soviet Union, thus, losing independence and sovereignty to Moscow yet again. Seemingly, researchers of the First Republic are trying both to restore the damaged reputation of the Georgian Social Democratic party on the one hand, and its political ideology more generally on the other. They emphasise the continuous strife of local elites as well as the whole Georgian nation for self-determination overall, independence and sovereignty from Russia in particular, and the idea of a European future as an integral part of Georgian history.

Another heavily researched issue is the so-called great purge or massive Soviet repressions of the 1930s. Inspired by Germany’s approach to ‘denazification’, researchers from the SOVLAB (Soviet past research laboratory), amongst others, are pushing for de-Sovietisation by exposing the brutality and merciless nature of the Soviet regime and remembering the victims of its terror by setting-up memorial tables. There are also calls on local government to grant access to confidential archives hiding detailed accounts of both victims and abusers, and so-called collaborators. Using the so-called German model for Georgia in combination with the comprehensive lustration approaches implemented in the Eastern European countries is being considered as a path towards political and historical redemption – liberation from the nasty Soviet legacy.

Being remembered and discussed annually, the so-called 9 April 1989 events represent a ‘historic anchor’ for Georgian elites to draw the line between “us” and “them”, Georgian patriots and Soviet/Russian murderers – a ‘red line’ between Georgia and Russia. This tragic incident, which led to deaths of more than 20 people in Tbilisi, is probably the most widely recalled and observed, especially by local researchers and experts; and, paradoxically, is still less studied, transparent, clear and objective due to the high level of emotional sensitivity and politicisation around it. Any kind of ‘non-patriotic’ revision leads to a harsh academic reaction due to a prevalence of so-called ‘scientific patriotism’.

One should separately emphasise the phenomenon of Zviad Gamsakhurdia in Georgia’s historiography. Gamsakhurdia, a prominent Soviet dissident and the first president of an independent Georgian state, has for a long time been simultaneously considered as a founding father of modern Georgian statehood as well as the most notable Georgian nationalist. The politician was a ‘freedom fighter’ who fought against Soviet/Russian imperialism on the one hand, and an example of destructive Georgian nationalist sentiment on the other hand. Interestingly, we are witnessing a dramatic shift in this well-established framework, with local researchers turning Gamsakhurdia into a ‘role model’ in the scope of a larger European-oriented nation-building historical perspective.

And lastly, the lion’s share of research is focused on a period after the so-called Rose Revolution which is, in accordance with a general framework, considered as a continuation of Georgia’s historical strife to become a member of the “civilised world” and “Western family” by joining NATO and European Union. It should be noted that the US, as a crucial political and military ally, is extensively represented. Georgia’s entire modern existence is being analysed and narrated through the prism of West-East rivalry, where Georgian people are desperate to re-join with the ‘historical homeland’ while the Kremlin aspires to destroy, demolish, and shatter its dreams.

A ‘new Georgian’

Arguably the best expression of the role of Europe, Europeanness, and the European identity in the modern interpretation of Georgian history are in the words of the prominent Georgian politician Zurab Zhvania, who declared “I am Georgian, and therefore I am European”. This formula, which was probably more of a slogan shared among a narrow group of local elites rather than regular citizens, became a symbol of the Georgian nation-building framework. According to the main narrative, Georgia is not going to ‘become’ a member of the European family; rather it is the oldest European nation, forcefully ripped out – arguably, by Russia – of its ‘civilisational space’ and is now doing its best to re-join it. Europe, according to the storyline, historically unwilling to recognise Georgian ‘Europeanness’, is finally ready to lay aside geopolitical and other considerations and accept Georgia; thus, Tbilisi has a unique opportunity to make a centuries-old dream come true. The concept of ‘Europeanness’ – introduced by Korneli Kakachia and others, as a combination of European-minded elites on the one hand, and preference of liberal political order on the other hand – is at the forefront of any agenda in the country. Thus, local political, academic, business and other elites do consider EU-Georgian relations as a key pillar of Georgian existence; a grand mission that other dimensions of the state’s domestic and foreign policies should serve. The ‘Europeanness’ that has already turned to ‘radical Europeanness’ is continuously overshadowing a dramatic need for Tbilisi to pursue more pragmatic and down-to-earth political approaches both at home as well as beyond its borders. ‘Europeanness’ or ‘radical Europeanness’ fits an idea of a ‘new Georgian’ repeatedly expressed by Mikhail Saakashvili and representatives of his political team. Saakashvili, the third president of Georgia, openly argued that a grand idea of the so-called Rose Revolution – thus, a grand idea of him and his supporters – was to deconstruct the corrupt, unattractive Georgian mentality and create a ‘new Georgian nation’. And the European identity is the kernel of that concept.

Georgian academia, which is often a precise reflection of the Georgian political agenda, is respectively focused on creating the necessary historical and ideological foundations for a European-oriented, nation-building perspective. Being extensively ideologically, financially and logistically maintained and supported by American and European grants, many of local scholars and researchers follow agendas offered by the state’s strategic partners; putting the Georgian ‘European identity’, ‘Europeanness’, ‘civilisational choice’ and other pro-American/European narratives as the logical conclusion of every single research project. Interestingly, despite pushing the concept of Georgia as the oldest ‘European nation’, there is a clear understanding that this assumption is barely reflected in European historiography. Thus, Georgian and American/European scholars actively collaborate to “cut a window to Europe” by uncovering a heretofore unknown European nature to Georgia’s past.

Tagged : / / / / / / / / / / / / / /

Political Analysts Consider Lavrov’s Statements with regard to Georgia Useless

Рустам Джалилов

Политологи сочли беспочвенными заявления Лаврова об отношениях с Грузией

Ни одно правительство Грузии, ни одна политическая сила, которая приходит к власти в стране, не может быть антизападной, уверен грузинский политолог, лектор Тбилисского госуниверситета Арчил Сихарулидзе. “Обвинение, что та или иная партия антизападная – это некий “стандарт” предвыборных кампаний в Грузии. Люди в Грузии в принципе понимают это и не будут голосовать против или за “Грузинскую мечту” из-за того, что она антизападная. У “Грузинской мечты” есть другие, более серьезные проблемы в отношениях с избирателями. Например, невыполненные обязательства”, – указал он корреспонденту “Кавказского узла”.

В целом, по мнению политолога, в Грузии заявление Лаврова расценивается как популизм. “Потому что восстановление дипломатических отношений подразумевает шаги навстречу – например, решение визовых вопросов. Так как это не решается, грузинская сторона не видит для себя выгоды. А главное, Грузия не раз заявляла, что восстановит дипломатические отношения лишь в том случае, когда будет решен вопрос “оккупированных территорий”, – подчеркнул Сихарулидзе. А поскольку Россия не собирается идти на уступки, то дипломатические отношения не имеют шанса на восстановление, заключил он.

Сихарулидзе сообщил также, что представитель “Грузинской мечты” уже высказался о заявлении главы МИД РФ, как о дискредитирующем его партию. “Представитель “Грузинской мечты” заявил, что высказывания г-на Лаврова были антизападным жестом и вмешательством во внутренние дела страны, направленными против” Грузинской мечты”, – указал Сихарулидзе.

Комментарий был опубликован на портале Кавказский Узел.

Tagged : / / / / / /

Tbilisi Expecting Migrants from Afghanistan: Georgian Experts on Possible Threats

Тбилиси в ожидании беженцев из Афганистана: грузинские эксперты оценили возможные угрозы

Гуманитарная миссия

Другой грузинский эксперт, Арчил Сихарулидзе, настроен более оптимистично и особых угроз от ожидаемого притока афганских мигрантов не видит. Решение Правительства Грузии рассматривает как желание продолжать вносить свой вклад в стратегическое партнерство с США и НАТО.

«Вы знаете, что в свое время Грузия как страна, собирающаяся стать членом Альянса, участвовала в операциях НАТО в Ираке и Афганистане. И думаю, высшее руководство страны именно таким образом решило внести свою лепту в нынешнюю, уже, я бы сказал, гуманитарную миссию. То есть оно хочет на определенное время разместить на территории страны людей, которые были связаны с международными организациями. Это не беженцы в прямом смысле этого слова. Это люди, которые там работали, поэтому решение Правительства Грузии меня не удивило», — отметил эксперт.

Он считает, что зарубежным партнерам особо упрашивать грузинское руководство не пришлось и оно автоматически согласилось с этим предложением, так как видит в нем продолжение сотрудничества с Соединенными Штатами.

Мнение о том, что мигранты из Афганистана могут представлять опасность для Грузии, Сихарулидзе не разделяет и поясняет, что «в отличие от беженцев, которые в массовом порядке покидают страну, бывшие сотрудники международных организаций — это люди, которые уже были отфильтрованы». Поэтому угроза от них, согласно его мнению, минимальная.

Сомневается эксперт и в том, что поток беженцев из Афганистана, останется в стране.

«Насколько мы защищены от поселения нелегальных беженцев? Хочу сказать, что в Грузию пока мигранты ни разу не бежали. Если они и бегут, то бегут в Турцию, Грецию, в страны западного мира, потому что это те страны, куда они хотят убежать, а не в Грузию. Так что с этой точки зрения опасаться наплыва беженцев из Афганистана не стоит», — отметил Сихарулидзе.

Афганские беженцы, добавил он, будут стремится поселиться либо в той цивилизационной среде, к которой они привыкли, в мусульманской, либо в другой цивилизационной среде, в развитых странах. В числе прочих подходящих стран Сихарулидзе выделил Германию, США, Канаду.

Минимальной считает он и угрозу со стороны террористических организаций.

«Я не вижу смысла мстить Грузии, потому что Грузия ничего не решает. И если они, террористы, будут бить, то будут бить по западным странам. На протяжении всех лет, что Грузия участвовала в операции в Афганистане, ни один теракт не был совершен на нашей территории. Потому что все понимают, что Грузия — маленькая страна и она вносила лепту в эти операции лишь ради членства в НАТО», — подчеркнул Сихарулидзе.

США и НАТО покинули территорию Афганистана после полной дестабилизации обстановки в регионе. Участие в миссиях Альянса в Афганистане, а до этого в Ираке, Грузию к членству в НАТО не приблизило. От высшего руководства Альянса официальный Тбилиси долгие годы слышит обещания и призывы к проведению все новых и новых реформ для окончательного приближения к западным стандартам. Но план действий ПДЧ, который дал бы серьезные основания надеяться на вступление в военно-политический блок, по-прежнему маячит на отдаленном горизонте. А перед высшим руководством НАТО по-прежнему стоит фактор России, которую не прельщает перспектива расширения Альянса вблизи собственных границ.

Комментарий был опубликован на платформе Полит Эксперт.

Tagged : / / / / / /

“For Afghan Immigrants Georgia is a Heaven” – Georgian Experts on Events in Afghanistan

«Для афганских беженцев Грузия – это рай» — эксперты о событиях в Афганистане

Беседовала Шорена Папашвили

Вместе с военнослужащими стран-членов НАТО в миротворсческой миссии в Афганистане служили более 11 тысяч грузинских солдат, а это значит, что по численности на душу населения Грузия была самым крупным государством-контрибьютором. За все годы миротворческой миссии в Афганистане погило 32 военнослужащих, еще 435 были ранены.

После того, как американские войска покинули Афганистан и 15 августа радикальная группировка «Талибан» заняла Кабул, война в Афганистане была объявлена законченной. Президент Афганистана покинул страну. Уехать из страны пытаются тысячи афганцев. Лидеры «Талибана» заявляют, что жить в изоляции не собираются и сохранят отношения с другими странами. Что дало Грузии участие в миссии в Афганистане и грозит ли Грузии волна афганских беженцев, об этом с Dalma News беседуют эксперты Арчил Сихарулидзе и Вахтанг Маисая.

— Насколько прогнозируем был приход к власти в Афганистане «Талибана»?

Арчил Сихарулидзе: Афганистан – конец абсолютно всех империй. В том числе, США как современной империи и ведущей силы в мире, которая потерпела поражение в главной цели – превращении Афганистана в демократическое государство. Очень жаль, что США обнадежили очень многих людей, а затем эти надежды не оправдали. В частности, надежду на то, что они внедрят там демократию.

Вахтанг Маисая: Я гораздо раньше сделал прогноз, что «талибы» придут к власти. Это было вполне ожидаемо по определенным объективным и субъективным причинам. В первую очередь, приходу талибов к власти способствовал тот фактор, что военные силы НАТО и США очень быстро покинули территорию Афганистана, особенно стратегические объекты: Баграмскую базу, столицу Кабул и один из крупных городов Мазари-Шариф, что облегчило талибам их захват. Большие проблемы существовали в связи с нынешним президентом Ашрафом Гани. В отличие от своего предшественника он оказался очень большим автократом и самоуверенным лидером. В его правительстве был высок непотизм. Ашраф Гани не был харизматичным лидером. Можно сказать, что он обманул американцев. Как только почувствовал угрозу от «Талибана», вскочил и убежал, фактически предал страну. Не исключаю, что начнется движение сопротивления из Панджшерского ущелья. Правда, сейчас идут переговоры, но не думаю, что они дадут результаты. Как видно, начинаются боевые действия. «Талибы» уже контролируют весь Афганистан, кроме Панджшерского ущелья и нескольких провинций.

— Грузия потеряла десятки военнослужащих, участвовавших в миссии в Афганистане, а что получила взамен?

Арчил Сихарулидзе: Лично я никогда не верил, что целью нашего участия там была демократия. Я считаю, что мы платили своего рода дань за то, чтобы нас приняли в НАТО. Но все закончилось так, что в НАТО нас не приняли, но дань мы заплатили. Сейчас важно, как все это проанализирует Грузия. Если помните, в Афганистане поставили памятник грузинскому воину, интересно, какой будет его судьба? Тогда я раскритиковал этот факт, что ставить памятники на чужой земле не хорошо. Мы должны задать себе вопрос: каким путем мы продолжим вносить свой вклад в НАТО?

Вахтанг Маисая: Я как военный эксперт могу сказать, что участие в миссии в Афганистане дало нам многое. Любая война и военные действия – это хорошая практика и опыт для любых вооруженных сил. Мы получили очень реальный опыт. Также нам была дана возможность вместе с государствами – членами НАТО принимать участие в военных операциях, что является обязательным критерием для вступления Грузии в НАТО. Каждый грузинский военнослужащий – это серьезная потеря для Грузии. Но полученный там опыт пригодится Грузии.

— Что изменится с установлением правления «Талибана» и как это отразится на регионе?

Арчил Сихарулидзе: Разговоры о том, что талибов не сменят, и мы вернемся в 18 век, мне кажутся несколько преувеличенными. Афганистану просто не дадут возможность вернуться в 90-е годы, и этого никто терпеть не будет. Против них обязательно сделают превентивные шаги. Соответственно, мы должны ожидать, что вернутся строгие законы шариата. Что касается непосредственно региона, талибы не имеют претензий на то, чтобы создать основанный на шариате мировой порядок, поэтому, учитывая, что Россия активно ведет переговоры, думаю, что не следует ожидать какого-либо обострения в Центральной Азии. Опять-таки потому, что в «Талибане» прекрасно понимают, что новое движение может в любое время вернуть это движение в ту пустыню, из которой они вернулись. Но это обязательно случится, если «Талибан» позволит террористической организации «Аль-Каида» использовать территорию Афганистана.

Вахтанг Маисая: Элемент нестабильности из Афганистана перейдет в Центральную Азию, а оттуда в регион Каспийского моря. Может возникнуть своего рода треугольник нестабильности, не исключено, что джихадисты начнут перемещение в направлении Сирии.

— Талибы говорят, что желают сотрудничества с другими странами. Насколько они откровенны?

Арчил Сихарулидзе: Сегодня в мире много держав, которые очень строго могут показать «Талибану» желтую карточку и пригрозить пальцем. США также могут в любое время вернуть своих солдат и заявить, что защищают находящееся под угрозой население. И Российская Федерация подтвердила твердую готовность, если понадобится, разбомбить любую страну. А также Китай, который играет большую роль. Не думаю, чтобы в интересы Китая входили бесчинства террористических организаций в Афганистане. Что касается Евросоюза, у него никаких прав в Афганистане нет.

Вахтанг Маисая: Талибы говорят, что проблем с ними не будет, но это не означает, что у них не будет проблем с другими группировками в мире. Может, талибы и не будут изнурять себя борьбой с террористическими группировками. И не будут нести ответственности за другие группировки. У Америки сегодня серьезные внутренние политические проблемы, в том числе пандемия. Выход из Афганистана не был только «прогулкой». Вывод американских войск из Афганистана – серьезный вызов, который говорит о том, что США утратили геополитическое влияние в Южной и Центральной Азии, да и из Кавказского региона, думаю, американцы собираются постепенно уйти. Проблемы у Америки возникли и с Китаем.

— Каких угроз можно ожидать нам от Афганистана?

Арчил Сихарулидзе: Самая большая угроза – это огромный поток беженцев в западный мир, что еще больше изменит демографическую ситуацию и увеличит антимигрантские настроения. Соответственно, изменятся и антилиберальные настроения. Вторая угроза в том, что пока в Афганистане не установят порядок, будут беспорядки, что могут использовать различные террористические организации, чтобы найти какую-то опору. А третья в том, что определенная часть людей, к сожалению, станет жертвами возвращения талибов, потому что эти люди поддерживали США. Это им, вероятно, не простят.

— Потребуют ли от Грузии принять беженцев?

Арчил Сихарулидзе: От Грузии ничего потребовать не смогут. Главная положительная сторона в том, что никто не хочет стать беженцем в Грузии. Здесь беженцы – только грузины. А также, возможно, иранцы и турки, которые бегут из своих государств из-за строгих правил. В остальных случаях эти люди бегут в Узбекистан, а оттуда побегут в Германию, Канаду, США, страны Евросоюза. Если от Грузии потребуют принять кого-то, реакция будет очень тяжелой. Из Афганистана люди бегут не потому, что на них нападают. Это расчет прежде всего на то, что они состояли в прямой связи с США и их привлекут к ответственности. Во-вторых, талибы пришли, и они не хотят жить в такой обстановке. В-третьих, очень много оппортунистов, и они могут попытаться использовать эту ситуацию для изменения своей жизни к лучшему. Миграция не всегда является вынужденной, она порой добровольная, как желание лучшей жизни.

Вахтанг Маисая: Такая опасность действительно существует. Сейчас в Афганистане гуманитарный кризис. Почти исчерпаны запасы продовольствия, стоит серьезная проблема, как накормить население. И президент Турции признает, что обязательно будут беженцы из Афганистана и Турция не сможет их принять. Греция уже построила большую стену для защиты от афганских беженцев. И европейские государства встревожены этим, хотя по требованию Америки будут готовы принять афганских беженцев. А также Россия выразила готовность принять 2000 беженцев. По последним данным, население Афганистана составляет 36 млн человек. Ожидается поток беженцев в двух направлениях. Одни пойдут по Лазуритовому коридору, который охватывает перевозки грузов из Афганистана в Европу. Транзит проходит из Афганистана, через Турцию, затем – Южную Европу и Западную Европу.  Остаться в Грузии гораздо привлекательнее для афганских беженцев. В отличие от сирийцев, которые более или менее привыкли к хорошим условиям жизни. Иракские и сирийские беженцы поедут в Европу, а для афганских беженцев Грузия – это рай.

Комментарий был дан платформе Dalma News.

Tagged : / / / / / / / / / /

“Position” & “opposition” TV Channels in the Week

კვირის „პოზიციური“ და „ოპოზიციური“ გაშუქება

ქართველი მაყურებლისთვის სიახლეს არ წარმოადგენს ის, რომ ერთი და იგივე დღე ან კვირა სხვადასხვა მედიასაშუალების მიერ შეიძლება რადიკალურად განსხვავებული აქცენტებით გაშუქდეს.

ეს არის მედიის პოლიტიკური პოლარიზების შედეგი, ხოლო განსხვავება მედიების მიერ წარმოდგენილ სურათს შორის ყოველთვის იზრდება არჩევნების მოახლოებასთან ან სხვა პოლიტიკურად მნიშვნელოვანი მოვლენების დროს.

ამ მხრივ საინტერესო დასკვნების გაკეთების საშუალებას გვაძლევს აგვისტოს მეორე ნახევარზე დაკვირვებაც: ამ დროს ქართული ტელემედია, როგორც წესი, ახალი სატელევიზიო სეზონისთვის ემზადება და პოლიტიკური გადაცემების ნაწილიც ე.წ. საზაფხულო პაუზის რეჟიმშია, თუმცა მედიის პოლიტიკური პოზიცია და დამოკიდებულება მიმდინარე მოვლენების მიმართ ნათლად იგრძნობა საინფორმაციო გამოშვებების სტრუქტურასა და შინაარსშიც.

მაგალითისთვის შეგვიძლია შევადაროთ ტელეკომპანია „იმედისა“ და ტვ „პირველის“ მთავარი საინფორმაციო გამოშვებების გამხსნელი (პირველი) თემები 23-27 აგვისტოს შუალედში და ვნახოთ, რა ჩათვალეს ამ მედიასაშუალებებმა დღის მთავარ ამბად:

როგორც ვხედავთ, „იმედის“ შემთხვევაში, რომელიც მმართველი გუნდისადმი პოზიტიურად განწყობილ არხად ითვლება, საინფორმაციო გამოშვებებში აქტიურად შუქდება „ქართული ოცნების“ წინასაარჩევნო კამპანია 2 ოქტომბრის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებისთვის და ხელისუფლების სხვა აქტივობები, ხოლო რაც შეეხება ტვ „პირველს“, რომელიც ბოლო პერიოდში განსაკუთრებით რადიკალური ანტისახელისუფლებო რიტორიკით გამოირჩევა, ეს მედიასაშუალება ცდილობს დღის მთავარ თემებად გამოიტანოს ქვეყანაში არსებული მძიმე ეპიდემიოლოგიური ვითარება და სხვა პრობლემები, რაც მას საშუალებას მისცემს გააჟღეროს ბრალდებები მოქმედი ხელისუფლების წინააღმდეგ.

აღნიშნული ტენდენციები, რაც ამ მედიასაშუალებების სარედაქციო პოზიციით არის განპირობებული, კიდევ უფრო თვალსაჩინო და მკაფიო ხდება, თუ შევხედავთ საინფორმაციო გამოშვებების მთლიან სტრუქტურას:

კერძოდ – „იმედის“ შემთხვევაში ნათელია აქცენტების პოზიტიურ სიახლეებზე გაკეთების მცდელობა და ზოგადი საინფორმაციო სურათის ოპტიმისტურად წარმოჩენა მაშინ, როცა ტვ „პირველის“ შემთხვევაში პოზიტიური სიახლეები ძალიან იშვიათად ან ფაქტობრვად საერთოდ არ გვხვდება.

რაც შეეხება ხელისუფლების გაშუქებას, „იმედი“, როგორც უკვე აღვნიშნეთ, განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს ხელისუფლების როგორც შიდა, ისე საგარეო აქტივობებს, ხოლო ტვ „პირველზე“ ხელისუფლება ძირითადად მხოლოდ კრიტიკის კონტექსტში შუქდება.

ამის მაგალითად შეგვიძლია დავასახელოთ პრემიერ-მინისტრის უკრაინაში ვიზიტისა და ყირიმის პლატფორმის სამიტის თემა, რომელსაც „იმედმა“ ბევრად მეტი დრო დაუთმო, ვიდრე ტვ „პირველმა“, სადაც ეს ამბავი შემაჯამებელ გამოშვებებში ფაქტობრივად საერთოდ არ გაშუქებულა და აქცენტი მხოლოდ შარლ მიშელთან ირაკლი ღარიბაშვილის არაფორმალურ შეხვედრაზე და მიშელის მიერ საქართველოს ხელისუფლების „გაფრთხილებაზე“ გაკეთდა.

მეორე მხრივ, ტვ „პირველმა“ „იმედთან“ შედარებით ბევრად მეტი ყურადღება დაუთმო პანკისის ხეობაში ჩატარებული სპეცოპერაციის თემას და ხელისუფლების კრიტიკის კონტექსტში არაერთხელ გაუსვა ხაზი იმას, რომ სპეცოპერაციის მიზანი შესაძლოა არა ტერორისტულ ორგანიზაციასთან დაკავშირებული ადამიანების დაკავება, არამედ „ხმებზე ნადირობა“ და წინასაარჩევნოდ ხეობის მოსახლეობის „დატერორება“ ყოფილიყო.

მთლიანობაში, საინფორმაციო გამოშვებების ანალიზი ცხადყოფს, რომ ამ დროისთვის ორივე მედიასაშუალება აქტიურად არის ჩართული წინასაარჩევნო „საინფორმაციო ომის“ პროცესში და თუ ტვ „პირველზე“ ძალიან ხშირია ხელისუფლების (ზოგჯერ სრულიად დაუსაბუთებელი) კრიტიკა, „იმედის“ შემთხვევაში ასევე გვხვდება ოპოზიციური პოლიტიკური სპექტრის დისკრედიტაციის მაგალითები, რაც შეიძლება გამოიხატოს მათ მოხსენიებაში „რადიკალურ ჯგუფებად“ და ა.შ.

გარდა ამისა, „იმედი“ საზოგადოებას, როგორც წესი, აუწყებს „ქართული ოცნების“ მმართველობის პირობებში მიღწეული წარმატებებისა და „წარმატების ისტორიების“ შესახებაც, რაც ყოველთვის ამყარებს ხელისუფლებისადმი ნდობას, ხოლო ტვ „პირველის“ მიზანი საზოგადოებაში მაქსიმალური უკმაყოფილების განცდის ჩამოყალიბებაა, რის მიღწევასაც მედიასაშუალება ტრაგედიების აქცენტირებით და „სკანდალური სიუჟეტებით“ ცდილობს.

ქვემოთ მოტანილ ცხილებზე დაკვირვებით შეგვიძლია წარმოდგენა შევიქმნათ როგორც ქართულ მედიაში არსებული პოლარიზების ხარისხზე, ისე ამ პოლარიზების ხასიათზე და იმაზე, თუ რა საშუალებებით ცდილობენ მედიასაშუალებები სასურველი საინფორმაციო ფონის შექმნას.

ტელეკომპანია „იმედი“, „ქრონიკა“:

ტელეკომპანია „პირველი“, „პირველები“:

სტატია პირველად გამოქვეყნდა პლატფორმაზე მედიაკრიტიკა.

Tagged : / / / / /

No One Trusts Mikhail Saakashvili, Explanation by Georgian Analyst

Грузинский политолог объяснил, почему Михаилу Саакашвили никто не верит

Экс-президент Грузии Михаил Саакашвили не готов пожертвовать собственной свободой за убеждения и в Тбилиси не вернется, заявил ФАН политолог Арчил Сихарулидзе. Так он прокомментировал заявление скандального политика о желании осенью приехать на родину, чтобы возглавить оппозицию на выборах в органы местного самоуправления.

«В Грузии доверие к заявлениям и обещания Михаила Саакашвили нулевое. Проблема этого политика не в том, что у него «что-то не получилось». Этот человек каждый день дает какие-то громкие обещания, но даже не пытается сдержать слово», — пояснил основатель центра SIKHA foundation.

Политолог напомнил, что экс-президент много раз обещал приехать в Грузию, но задекларированных намерений так и не осуществил.

«Это не первое и не последнее заявление Саакашвили. Все знают, что он не приедет. Его больше не поддерживает Запад, а сам он не готов пожертвовать собственной свободой за убеждения. Саакашвили — не революционер, он не готов сесть в тюрьму ради отстаивания своих целей», — добавил собеседник ФАН.

Арчил Сихарулидзе обратил внимание, что против бывшего президента страны было выдвинуто 11 обвинений, по некоторым из них заочно вынесен приговор. Эксперт уточнил: если бы Саакашвили прилетел в Грузию, его бы сразу задержали и он предстал бы перед судом. Место в тюрьме беглому возмутителю спокойствия гарантировано, заключил политолог.

Комментарий был дан Федеральному Агентству Новостей РФ.

Tagged : / / / / /

Georgia’s argument over ‘Michel’ is finished, at least for now

While the democratic process in Georgia benefits from the advice and encouragement of friends and partners, its politics must find its way back to consensus and trust building on its own terms.

On April 19th, 2021 in Tbilisi during an official ceremony the so-called But the ruling party soon decided to abandon the agreement on June 28th. Inga Grigolia, executive director of the opposition channel TV Pirveli, quickly argued that this represented a step toward dictatorship in Georgia and called on all of the country’s opposition leaders to leave the parliament. Despite this, GD party officials have argued that the deal was ultimately broken by the rival United National Movement (UNM), which has refused to follow the agreement. Indeed, it is clear that neither the political opposition nor its supporters actually follow the spirit of the document. Some opposition leaders like Nika Melia (UNM) and Zurab Girchi Japaridze (Girchi) have already left parliament and plan to challenge the government from the outside. Additionally, some civil society figures, as well as European and American representatives, have criticised the opposition for its unwillingness to continue negotiations that could help find a peaceful solution to the country’s ongoing political crisis. At the same time, upcoming municipal elections are set for October and this means that political rivalry will once again reach a peak in Georgia.

Apart from a desire to simply maintain political power, what actually determined GD’s decision to abandon the agreement? Was the Charles Michel agreement ultimately fit for purpose? Perhaps most importantly, could the agreement actually help deal with the political crisis among Georgia’s elite?

Crisis postponement

Charles Michel’s document was initially full of problems. The deal was signed following the so-called March 8th agreement. However, it was pretty obvious that both the government and the opposition participated due to possible cuts in foreign financial support. Representatives of the local opposition were especially nervous as they were brought to the table largely due to the aggressive nature of the negotiations. The whole deal was directly enforced from the top-down both in a national and international sense. So far, both the government and (perhaps even more) the opposition have been unwilling to find common ground. The agreement did not solve the crisis. Instead, it simply postponed it for a while. Both sides were not enthusiastic about the deal and this led to GD seeing no sense in being devoted to a ‘piece of paper’. It must be also noted that the country as a whole is not in a crisis. Indeed, it is Georgia’s elites that find themselves in a crisis as soon as there is no real vision beyond statements related to NATO and EU integration. These people have fought a fierce battle for the hearts and minds of the Georgian population and this has nothing to do with being pro-Russian or pro-Western. Power ultimately corrupted these groups and this has left regular citizens in a difficult situation. Due to this, it could be said that there are still many problems to deal with in Georgian politics and society.

GD strikes back

GD’s opponents currently argue that the government is unsure if it will receive enough support in the upcoming municipal elections to avoid an early parliamentary vote. This is ultimately one of the key parts of the Michel agreement. However, it would be naïve to think that the government will not be able to gather the necessary 43 per cent of votes in October. Moreover, it is obvious that GD will win the Tbilisi mayoral elections, as their candidate Kakha Kaladze enjoys widespread support. Due to this, there appear to be three complex issues that seemingly pushed the ruling party to abandon the deal.

The first issue is the UNM’s refusal to sign the agreement. The idea behind Charles Michel’s document was to guarantee the distribution of power and responsibilities within the country’s political system. The political opposition is keen to gain power but it seems that the UNM simply wants to make a come back without taking any real responsibility. It is generally accepted in Georgian political culture that responsibility is all about what the government is doing. As a result, other political forces are unwilling to recognise that their parliamentary membership also matters. Of course, a deal only matters when all the main actors agree to uphold its principles. As Machiavelli noted, if your opponent does not follow an agreement, then there is no sense in you following it.

Secondly, after the dramatic events that took place in early July, which even arguably led to the death of TV cameraman Lekso Lashkarava, some minor opposition groups refused to fully engage with the parliament unless their demands were accepted by Tbilisi. Furthermore, various opposition broadcasters worked with the political opposition to sabotage the everyday functioning of the parliament. Due to these events, even the minor parties are now refusing to actually implement the agreement. General lack of trust in the government, especially in relation to the commission meant to investigate the October 31st elections, has also played a role in parties refusing to respect the agreement. So far, both the UNM and various minor opposition parties have failed to follow the spirit of the document and left the real responsibilities to GD. Thus, in order to make the agreement easier to implement, the Michel deal placed all the responsibilities of power distribution on the ruling party. The other groups that signed the document just signed it and hoped to get more power instead of additional duties. These would simply be a political headache.

Last but not the least, various sovereignty issues are connected to judiciary system reform, particularly in relation to the courts and judges. According to the agreement, judges should have been appointed following talks with the political opposition. However, such negotiation is simply impossible as both sides are more interested in having judges and courts that are friendly to their own side. Georgian elites, political or non-political, are simply not ready to give up control of such a tremendous resource. GD has stated that it aspires to create a better justice system but there are issues that must be dealt with internally. Such changes cannot be imposed in a top-down manner, from Brussels/Washington to Tbilisi.

The grip on democracy

GD’s decision to abandon the agreement was criticised by many and has been considered a step backward in Georgia’s democratic development. However, this view is arguably rather naïve. Georgia is a developing country and as such it is still looking for its own path to democratic success. For the first time in the country’s history, Georgia had real freedom to choose what agreements it wanted to follow. As a result, recent events do not represent a move away from democracy. Instead, it could be argued that this is one of the most democratic decisions that has ever been taken in Tbilisi. You simply cannot turn Georgia into a democracy from the top-down. Instead, a democratic society must grow naturally and it should play a key role in the decision-making process. Overall, it seems that Georgia’s strategic allies are not ready to let this happen. Even a softer institutional intervention from outside cannot bring about lasting change in society. At some point, the grip that European and American diplomats and ambassadors have on the decision-making process becomes too clear. This was especially true with regards to the March 8th 2020 agreement, which was signed by Georgia’s political actors behind the closed doors of the US Embassy in Tbilisi. This document potentially offered yet another way out of the political crisis but it is still misunderstood due to the elite’s lack of accountability and transparency. It could be argued that the country’s political elites only feel accountable to strategic allies, such as various Western financial and political institutions. Due to this, the elites only care about Georgian citizens when an election is approaching. At the moment, therefore, Georgia’s political parties and government feel the need to engage voters. Tbilisi’s friends must let the Georgian people fail or succeed on their own. Today, Georgia resembles many other countries in Eastern Europe as its political system has various pros and cons. Georgian actors must now try to build a local political culture based on democratic principles.

The article was initially published by the New Eastern Europe.

Tagged : / / / / / / /

The “Broken TV” Effect?

„გაფუჭებული ტელევიზორის“ ეფექტი?

ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში და, განსაკუთრებით, 19 აპრილის შეთანხმების ანულირებულად გამოცხადების შემდეგ საქართველოს პარტნიორი ქვეყნების წარმომადგენელთა მხრიდან არაერთი კრიტიკული კომენტარი გაკეთდა როგორც ხელისუფლების, ისე ოპოზიციის მიმართ, თუმცა პოლიტიკურად პოლარიზებულ ქართულ მედიაში ვითარება, როგორც წესი, ისეა წარმოდგენილი, რომ პასუხისმგებლობა შეთანხმების შეწყვეტის გამო მხოლოდ ერთ მხარეს ეხება და პარტნიორების კრიტიკაც მხოლოდ მისკენაა მიმართული.

ამ მხრივ განსაკუთრებით გამოირჩევიან ოპოზიციური სარედაქციო პოლიტიკის მქონე არხები, რომლებიც მუდმივად (და ხშირად – ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე) ცდილობენ დაარწმუნონ საზოგადოება, რომ დასავლეთმა მმართველ გუნდს „ბოლო გაფრთხილება“ მისცა, „წითელი ბარათი“ აჩვენა, „განაჩენი“ გამოუტანა და ა.შ.

ამ ტიპის ბრალდებების კონტექსტში უკანასკნელ ხანს გახშირდა ცნობები დასავლეთის ქვეყნების მიერ საქართველოს ხელისუფლების წარმომადგენლებთან და ოფიციალურ პირებთან მაღალი დონის შეხვედრებზე უარის თქმის შესახებ.

მაგალითად, 19 ივლისს ცალკეული მედიასაშუალებები გვარწმუნებდნენ, რომ ამერიკელმა კონგრესმენებმა და, მათ შორის, ადამ კინზინგერმა ირაკლი ღარიბაშვილთან შეხვედრაზე უარი თქვეს და რომ პრემიერ-მინისტრისთვის „ამერიკის კარი სამუდამოდ დაიხურა“.

როგორც ცნობილია ამ ინფორმაციას მალე გამოეხმაურა თავად ადამ კინზინგერი და გავრცელებული ინფორმაცია ოფიციალურად უარყო, თუმცა ცნობები „ჩაშლილი ვიზიტების“ შესახებ ამით არ დასრულებულა.

ზემოხსენებული ისტორიიდან დაახლოებით ორი კვირის შემდეგ, 31 ივლისს ქართულ ოპოზიციაზე დაყრდნობით მედიაში გავრცელდა ინფორმაცია, რომ 19 აპრილის შეთანხმების ანულირების შემდეგ ბალტიის სახელმწიფოებმა გააუქმეს ირაკლი ღარიბაშვილის ვიზიტები ამ ქვეყნებში, რომელიც, მათივე ცნობით, 8-9 აგვისტოს უნდა გამართულიყო.

საგულისხმოა, რომ მედიასაშუალებებს, რომლებიც მტკიცებითი ფორმით ავრცელებდნენ ამ ინფორმაციას არ მოუძიებიათ და მაყურებლისთის არ წარმოუდგენიათ შესაბამისი ქვეყნების ოფიციალური პირების, საელჩოების ან სხვა ოფიციალური სტრუქტურების კომენტარი და 4 აგვისტომდე მათი ერთადერთი წყარო ფაქტობრივად ქართული ოპოზიცია იყო, რომელიც ცხადია პოლიტიკურად დაინტერესებულ მხარეს წარმოადგენს და ამ შემთხვევაში ვერ ჩაითვლება ობიექტურ წყაროდ ან საკმარისად კომპეტენტურ სუბიექტად იმისთვის, რომ მის მიერ ცალმხრივად გაჟღერებული ვერსია უდავო ფაქტად ჩაითვალოს.

რაც შეეხება უშუალოდ საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს, 4 აგვისტოს უწყებამ ოფიციალურად უარყო გავრცელებული ინფორმაცია ვიზიტების გაუქმების შესახებ და ხაზი გაუსვა იმ გარემოებასაც, რომ 8-9 აგვისტო 2008 წლის აგვისტოს ომის წლისთავს ემთხვევა და ხსენებულ დღეებში საერთოდ შეუძლებელია რამე ვიზიტი ყოფილიყო დაგეგმილი.

ამ განცხადების მიუხედავად, კონკრეტული მედიასაშუალებები 4 და 5 აგვისტოს ასევე მთელი დღის განმავლობაში მტკიცებითი ფორმით და კიდევ უფრო კატეგორიული ტონით განაგრძობდნენ იმ ვერსიის გავრცელებას, რომ ვიზიტების გაუქმება ბალტიის ქვეყნების „კოორდინირებული გადაწყვეტილებაა“ და ა.შ.

მეტიც – „მთავარი არხის“ ცნობით, ბალტიის ქვეყნებმა ირაკლი ღარიბაშვილი პერსონა ნონ-გრატადაც კი გამოაცხადეს, რაც ცხადია შეუძლებელია სიმართლეს შეესაბამებოდეს, ხოლო ტელეკომპანია „ფორმულამ“ აუდიტორიას აუწყა, თითქოს ბალტიის ქვეყნების სამთავრობო წყაროები ადასტურებენ იმას, რომ საქართველოს პრემიერ-მინისტრს ამ ქვეყნებში ვიზიტზე უარი უთხრეს.

რეალურად, ლიეტუვური გამოცემა, რომელსაც 4 აგვისტოს შემდეგ ქართული მედია მტკიცებულების სახით წარმოგვიდგენს და სადაც ვიზიტების შესახებ სტატია სწორედ 4 აგვისტოს გამოქვეყნდა, გვამცნობს, რომ ეს „გამოცემის წყაროების მიერ მოწოდებული“ ინფორმაციაა და არა უშუალოდ რომელიმე ოფიციალური უწყების მიერ დადასტურებული ცნობა.

აღსანიშნავია ისიც, რომ ხსენებული სტატია ლიეტუვურ გამოცემაში გამოქვეყნდა მას შემდეგ, რაც ქართულმა ტელევიზიებმა გაავრცელეს ინფორმაცია ვიზიტების გაუქმების შესახებ. შესაბამისად, ლიეტუვური მედია ვერც ერთ შემთხვევაში ვერ იქნებოდა ქართული მედიის პირველწყარო და ეს 5 აგვისტოს „მთავარ არხთან“ კომენტარში დაადასტურა თავად სტატიის ავტორმა, გინტარას რადაუკსასმაც, რომელმაც განაცხადა, რომ ინფორმაცია ვიზიტების გაუქმების შესახებ მან თავდაპირველად ინტერნეტში ნახა და ამის შემდეგ დაინტერესდა აღნიშნული თემით.

კონკრეტული, ოფიციალური წყარო ან ციტატა მას არც ამ შემთხვევაში წარმოუდგენია, ხოლო რაც შეეხება სტატიის „კრიტიკულ სულისკვეთებას“ საქართველოს ხელისუფლების მიმართ, ეს ცხადია ვიზიტების გაუქმების მტკიცებულებად ვერ ჩაითვლება და თუ გავითვალისწინებთ იმასაც, რომ სტატიაში რამდენჯერმე ციტირებულ ლიეტუველ პოლიტიკოსს, ჟიგიმანტას პავილიონისს წარსულშიც არაერთხელ დაუფიქსირებია საკუთარი სუბიექტური დამოკიდებულება საქართველოში მიმდინარე პოლიტიკური პროცესების მიმართ, კითხვის ნიშნები შეიძლება იმასთან დაკავშირებითაც გაჩნდეს, რამდენად იზიარებს ან არ იზიარებს ლიეტუვის ხელისუფლება მთლიანობაში პავილიონისის ხედვას.

საბოლოო ჯამში, ბრალდებებისა და უარყოფების რამდენიმედღიანი კამპანიის მიუხედავად, შეიძლება ითქვას რომ ქართული საზოგადოების უდიდესმა ნაწილმა მედიიდან მაინც ვერ მიიღო რეალური და ობიექტური ინფორმაცია იმასთან დაკავშირებით, თუ რა საფუძველი აქვს (ან აქვს თუ არა საერთოდ რამე საფუძველი) საინფორმაციო კამპანიას ვიზიტების გაუქმების შესახებ, თუმცა ამ პროცესში კიდევ ერთხელ და მკაფიოდ გამოიკვეთა ქართული მედიისთვის დამახასიათებელი რამდენიმე პრობლემა.

მაგალითად, მედიის მიერ გაჟღერებული ბრალდებების ინტენსივობა და გაშუქების სტილი აშკარად მიანიშნებს იმას, რომ ოპოზიციური მედია ყველა მეთოდით ცდილობს მმართველი გუნდის დისკრედიტაციას და აქედან გამომდინარე, უკვე თავადაც გვევლინება პოლიტიკურ მოთამაშედ.

ამასთან, იმის გამო რომ „საგარეო ლეგიტიმაცია“ საქართველოში ნებისმიერი ხელისუფლებისთვის კრიტიკულად მნიშვნელოვან ფაქტორად ითვლება, მედიაც სწორედ ამ მიმართულებით ახორციელებს „დარტყმას“, თუმცა შიდაპოლიტიკურ დაპირისპირებაში პარტნიორი ქვეყნებით და საგარეო პოლიტიკით მანიპულირება განსაკუთრებით სახიფათო პრაქტიკაა, რამაც შესაძლოა უკვე თავად შექმნას დიპლომატიური გაუგებრობის საფრთხე ან ხელი შეუწყოს საზოგადოების ნაწილში კონკრეტული ქვეყნების მიმართ ნეგატიური განწყობების გაჩენას.

ამ საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გამოწვევების გარდა, „გაუქმებული ვიზიტების“ გაშუქების პროცესში აშკარად იკვეთება პროფესიონალიზმის დეფიციტის პრობლემაც ქართულ მედიაში, რაც საერთაშორისო მნიშვნელობის ამბების გაშუქების დროს განსაკუთრებით მკაფიოდ ჩანს და ინფორმაციის მოპოვებისა და გავრცელების სტანდარტებს უკავშირდება.

ფაქტია, რომ როდესაც მედიასაშუალება ავრცელებს საერთაშორისო სკანდალის ტოლფას ინფორმაციას, იგი განსაკუთრებული პასუხისმგებლობით უნდა მოეკიდოს ამ ინფორმაციის დამადასტურებელი წყაროების წარმოდგენას და იმ შემთხვევაში, თუ საკმარისად დამაჯერებელი მტკიცებულებების მოპოვება შეუძლებელია, ინფორმაცია შესაძლებელია გავრცელდეს მხოლოდ როგორც ვერსია და არა როგორც ფაქტი.

ამის მიუხედავად, ქართულ მედიაში სამწუხაროდ ხშირია შემთხვევები, როცა ინფორმაციის პირველწყარო საერთოდ დაუდგენელია, მაგრამ ცნობა მაინც მტკიცებითი ფორმით ვრცელდება, ხოლო მედიასაშუალებები ამ შემთხვევაში ფორმალურად ეყრდნობიან სხვა მედიასაშუალებებს, რომლებიც თავის მხრივ საერთოდ არ ასახელებენ წყაროს, საიდანაც კონკრეტული ინფორმაცია მიიღეს და ა.შ.

რეალურად, ამას შეიძლება ვუწოდოთ „გაფუჭებული ტელეფონის“ (ან სულაც „გაფუჭებული ტელევიზორის“) ეფექტი, როცა მედია წყაროს კონფიდენციალურობის უფლების გამოყენებით ავრცელებს ნებისმიერ ინფორმაციას (რომელიც შესაძლოა მიზანმიმართული პროვოკაცია ან ბანალური ჭორიც კი იყოს), თუმცა საზოგადოებისა და მაყურებლის წინაშე ფაქტობრივად არავითარ პასუხისმგებლობას არ იღებს მიუხედავად იმისა, რომ არსებობენ კონკრეტული ოფიციალური უწყებები და სუბიექტები, რომლებთანაც შესაძლებელია გაჟღერებული ინფორმაციის გადამოწმება.

დასკვნის სახით შეგვიძლია ვთქვათ, რომ „გაუქმებული ვიზიტების“ გაშუქების პროცესში პროფესიონალიზმზე პრეტენზიის მქონე მედია ინფორმაციის გადამოწმების მიზნით ნებისმიერ შემთხვევაში უნდა დაკავშირებოდა ბალტიის ქვეყნების ოფიციალურ სტრუქტურებს ან თუნდაც მათ დიპლომატიურ წარმომადგენლობებს საქართველოში და წარმოედგინა აუდიტორიისთვის მათგან მიღებული კომენტარი(ც).

სამწუხაროდ, ასეთი მცდელობები ჯერ-ჯერობით ძალიან იშვიათია და ეს პროფესიონალიზმის დეფიციტის გარდა კიდევ ერთხელ ადასტურებს იმასაც, რომ მედიის მიზანი ხშირად არა ობიექტური ინფორმაციის მიწოდება, არამედ სწორედ სასურველი ვერსიის გავრცელება და საზოგადოებაში კონკრეტული განწყობების ჩამოყალიბებაა.

სტატია პირველად იყო გამოქვეყნებული პორტალზე მედიაკრიტიკა.

Tagged : / / / / / / / / / /

“Charles Michel’s Agreement” is annulled – is Georgian Dream loosing supporterts?

«Соглашение Шарля Мишеля» аннулировано – «Грузинская мечта» теряет сторонников?

Политолог Арчил Сихарулидзе связывает решение «Грузинской мечты» с 3 вопросами: во-первых, с тем, что «Национальное движение» документ не подписало и политическую ответственность не разделило, во-вторых, оппозиция отказывается включиться в политическую жизнь, а в-третьих, тема бессрочного назначения судей Верховного суда.

«Европа очень глубоко погрузила руки в грузинское правосудие», — говорит Сихарулидзе.

По его словам, решение 28 июля меньше всего связано с выборами 2 октября.

По мнению политолога, «Грузинская мечта» с самого начала не должна была подписывать соглашение от 19 апреля, если его не подписала бы главная оппозиционная сила – «Единое национальное движение».

«Какой смысл имело подписание документа без подписи националов, я не понимаю? Договор Шарля Мишеля был только отсрочкой кризиса. Оппозиция исполнителем этого документа не являлась. Сегодня в Грузии кризис политической элиты. Население устало, и это показали события 5-6 июля, когда несмотря на призывы, народ на баррикады не пошел. Ему нужна здоровая альтернатива, которой пока не видно», — заявил Арчил Сихарулидзе Dalma News.

По его словам, проблема в том, что партии, которые объявляют себя прозападными, сами не соблюдают западных ценностей. Что касается возможных санкций со стороны Евросоюза, то Арчил Сихарулидзе ничего подобного не ожидает, хотя думает, что политический кризис в Грузии продолжится и в сентябре-октябре текущего года.

Шорена Папашвили

Комментарий был дан платформе Dalma News. Статья полностью доступна по ссылке.

Tagged : / / / / / / /

July 5. “Alt-Info”-s “Hidden Hand”?!

5 ივლისი. „ალტ-ინფოს“ „უხილავი ხელი“?!

5 ივლისს განვითარებულმა ტრაგიკულმა დაპირისპირებამ და ძალადობამ, რის შედეგადაც ათობით ჟურნალისტი და ოპერატორი დაშავდა, ისედაც უკიდურესად გახლეჩილ და პოლარიზებულ ქართულ საზოგადოებაში დაპირისპირების კიდევ ერთი ფაქტორი გამოამჟღავნა. ვითარება განსაკუთრებით დაიძაბა 11 ივლისის შემდგომ, როცა ჯერჯერობით ბოლომდე დაუდგენელი მიზეზით გარდაიცვალა 5 ივლისის მოვლენების დროს დაზარალებული ოპერატორი ლექსო ლაშქარავა.

ამ ტრაგიკულმა შემთხვევამ, საზოგადოებასთან ერთად, უკიდურესი რადიკალიზაციის რეჟიმში გადაიყვანა მედიაც, რომელმაც ოპოზიციურ ფლანგზე, ფაქტობრივად, ჩაანაცვლა პოლიტიკური პარტიები და პოლიტიკოსები, თუმცა რადიკალიზაცია შეინიშნება „საპირისპირო ფლანგზეც“.

მაგალითად, თუ ოპოზიციურმა მასმედიამ ლექსო ლაშქარავას გარდაცვალებისთვის პასუხისმგებლობა, ჯერ კიდევ გამოძიების დაწყებამდე, უშუალოდ პრემიერ ღარიბაშვილს დააკისრა და რამდენიმე დღეა, ხელისუფლების შეცვლის მოთხოვნით გამოდის, პროსახელისუფლებო და, ზოგადად, „ნაციონალური მოძრაობის“ მიმართ უარყოფითად განწყობილი მედია ამ ხნის მანძილზე ასევე აქტიურად ცდილობდა გამოძიების დასრულებამდე დაემკვიდრებინა აზრი, თითქოს ლაშქარავა ნარკოტიკების ზედოზირებისგან გარდაიცვალა და 5 ივლისს მიღებულ დაზიანებებს მის სიკვდილში გადამწყვეტი როლი არ უთამაშია.

დაპირისპირების გამწვავება ხელისუფლების მომხრე და მოწინააღმდეგე მედიასაშუალებებს შორის არ არის ერთადერთი შედეგი, რომელიც 5 ივლისის მოვლენებს მოჰყვა. განვლილი ორი კვირის მანძილზე საზოგადოებაში აქტიურად ალაპარაკდნენ ულტრაკონსერვატიულ მედიაპლატფორმა „ალტ-ინფოზე“, რომელმაც ერთ-ერთი მთავარი როლი ითამაშა 5 ივლისის კონტრაქციის მომზადებასა და მართვაში.

მართალია, „ალტ-ინფო“ ეთერში არ მაუწყებლობს და ინტერნეტშიც არაერთი შეზღუდვა აქვს დაწესებული, როგორც აღმოჩნდა, იგი მაინც მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს ინტერნეტაუდიტორიაზე და, მთლიანად, საზოგადოების კონსერვატიულად განწყობილ ნაწილზე.

მაუწყებლობის ფორმის სპეციფიკურობიდან და არასტაბილურობიდან გამომდინარე, იოლი არ არის, ეს გავლენა და რეიტინგი რიცხვებში გაიზომოს, მაგრამ იმას, რომ ეს პლატფორმა მართლაც კონტრაქციის ერთ-ერთი ორგანიზატორი იყო, თავად „ალტ-ინფოს“ წარმომადგენლები არ უარყოფენ. სწორედ მას აკისრებს პასუხისმგებლობას ოპოზიციის, მასმედიისა და არასამთავრობო სექტორის დიდი ნაწილიც.

ამ ფონზე, ბუნებრივია, ჩნდება რამდენიმე კითხვა. მათგან მთავარია: რას წარმოადგენს „ალტ-ინფო“, რა როლი ითამაშა მან 5 ივლისის მოვლენებში და, საერთოდ, რამ განაპირობა ქართულ მედიასივრცეში მისი გავლენის გაზრდა?

მითების დეტექტორის, ISFED-ისა და მედიის მონიტორინგზე, ლიბერალური ღირებულებების დაცვასა და რუსული პროპაგანდის კრიტიკაზე ორიენტირებული სხვა ორგანიზაციების გამოკვლევათა თანახმად, „ალტ-ინფო“ ანტიდასავლური, ანტილიბერალური, ჰომოფობიური და ქსენოფობიური სარედაქციო პოლიტიკის მქონე პლატფორმაა.

თავად „ალტ-ინფო“ თავს გვაცნობს, როგორც ინფორმაციისა და ანალიტიკის ალტერნატიული წყარო, სადაც შესაძლებელია გამოითქვას ის მოსაზრებები და პოზიციები, რომელთა გამოთქმის ნებასაც სხვაგან „ლიბერალური ცენზურა“ არ იძლევა.

ამ მხრივ, „ალტ-ინფოს“ გავლენის ზრდა შეიძლება დავუკავშიროთ თანამედროვე პოლიტკორექტულობის კრიტიკას, მასმედიის მიმართ ნდობის შემცირებას და საზოგადოებაში (განსაკუთრებით − მის კონსერვატიულ ნაწილში) ინფორმაციის ალტერნატიულ წყაროებზე მოთხოვნილების ზრდას, რაც ბოლო რამდენიმე ათეული წლის მანძილზე, ფაქტობრივად, მთელი მსოფლიოს მასშტაბით შეინიშნება, თუმცა მეორე მხრივ, როგორც დაკვირვება გვაჩვენებს, „ალტ-ინფოს“ შემთხვევაში პოლიტკორექტულობის უარყოფას ხშირად კორექტულობის უარყოფამდე და დემონსტრაციულად შეურაცხმყოფელ ლექსიკამდე მივყავართ (განსაკუთრებით, ლგბტქ-ის საკითხზე მიმდინარე დისკურსთან მიმართებაში).

რაც შეეხება ძალადობის გაღვივების საფრთხის შემცველსა და აგრესიულ რიტორიკას, განვლილი ორი კვირის განმავლობაში „ალტ-ინფოს“ ეთერში მართლაც ხშირად იყენებდნენ აგრესიულ ლექსიკას. ამ მხრივ, სამწუხაროდ, სხვა მედიასაშუალებებიც სცოდავენ, რაც კიდევ ერთხელ გვიჩვენებს, რამდენად საშიში შეიძლება იყოს ემოციებით მანიპულირება.

თუ დავაკვირდებით „ალტ-ინფოს“ ეთერსა და მოწოდებებს 5 ივლისის კონტრაქციისთვის მზადების დროს და მისი მიმდინარეობისას, ისინი რადიკალურად უარყოფითი დამოკიდებულებითა და აგრესიული გზავნილებით გამოირჩეოდა მათ მიმართ, ვისაც კონტრაქციის ორგანიზატორები საპირისპირო მხარედ მიიჩნევდნენ.

რაც შეეხება ჟურნალისტებს, პლატფორმის წარმომადგენელთა მტკიცებით, მათ არასდროს − არც ეთერში, არც აქციაზე − არ გამოუთქვამთ მოწოდება ჟურნალისტებზე თავდასხმისკენ. ამ თვალსაზრისით, შესაძლოა, მეტ ყურადღებას იმსახურებდეს ის გარემოება, რომ პოსტ-ფაქტუმ „ალტ-ინფოს“ წარმომადგენლები არ გმობდნენ ძალადობის შემთხვევებს და მომხდარისთვის პასუხისმგებლობას, ფაქტობრივად, მთლიანად მეორე მხარესა და ჟურნალისტებს აკისრებდნენ.

კიდევ ერთი აქტუალური საკითხი „ალტ-ინფოსთან“ დაკავშირებით, რომელიც 5 ივლისის შემდეგ მკაფიოდ გამოიკვეთა, ამ პლატფორმის საგარეოპოლიტიკური რიტორიკაა. „ალტ-ინფო“ და მისი მხარდამჭერები თანამედროვე დასავლურ კონსერვატიზმს საკუთარი ლეგიტიმაციის ერთ-ერთ წყაროდ წარმოაჩენენ, მაგრამ, ამავე დროს, სწორედ დასავლეთს აკისრებენ პასუხისმგებლობას მათთვის მიუღებელი იდეების „თავსმოხვევისთვის“.

ამ რიტორიკის კულმინაციად შეიძლება ჩაითვალოს ევროკავშირის დროშის დემონსტრაციული ჩამოხსნა და დაწვა პარლამენტის წინ, რაც, მათი თქმით, იყო პროტესტი დასავლეთის ქვეყნების საელჩოთა მიერ „ლგბტქ პრაიდის“ მხარდაჭერისთვის.

დღეს ხშირად გვესმის განცხადებები, რომ „ალტ-ინფო“ ალტერნატიული პოლიტიკური იდეების კი არა, რუსეთის ინტერესების გამომხატველი პლატფორმაა და მისი შინაარსის გავრცელება მაქსიმალურად უნდა შეიზღუდოს. როგორიც უნდა იყოს „ალტ-ინფოს“ მომავალი, მედიაგარემოს კვლევის კუთხით უფრო საინტერესო ის არის, საიდან და რატომ ჩნდება საზოგადოების ნაწილში იმგვარი განწყობა, რომელსაც „ალტ-ინფო“ და მსგავსი პლატფორმები ეფექტიანად იყენებენ თავიანთი გავლენის გასაზრდელად.

ამ მხრივ საინტერესო დასკვნების გაკეთების საშუალებას გვაძლევს OC-Media-ს ჟურნალისტისა და ანალიტიკოსის, დომინიკ ცაგარას სტატია „მიჰყვება თუ არა საქართველო პოლონეთს გლობალურ მემარჯვენე რევოლუციაში“, რომელიც 9 ივლისს გამოქვეყნდა.

ავტორის აზრით, დღეს საზოგადოებაში ანტილიბერალური განწყობის გაღვივებისთვის რუსეთის ჩარევა სულაც აღარ არის აუცილებელი და ამის მაგალითია ორბანის უნგრეთი, ბოლსონაროს ბრაზილია, ტრამპის აშშ, კაჩინსკის პოლონეთი და ა.შ., რადგან ძნელი დასაჯერებელია, რომ, მაგალითად, მკვეთრად ანტირუსულად განწყობილ ვარშავაში მოსკოვს ლიბერალური ფასეულობებისთვის „ძირის გამოთხრა“ შეეძლოს.

შეჯამების სახით შეიძლება ვთქვათ, რომ „ალტ-ინფო“ არის კონკრეტულ პოლიტიკურ ძალასთან ასოცირებული, რადიკალური რიტორიკით გამორჩეული ულტრაკონსერვატიული პლატფორმა, რომელმაც მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა 5 ივლისის მოვლენებში.

ამავე დროს, „ალტ-ინფოსა“ და, საერთოდ, კონსერვატიზმის რადიკალიზაციის ერთმნიშვნელოვნად რუსეთის ფაქტორით ახსნა ჰგავს სიტუაციის გამარტივების ცდას, სადაც უარყოფილია საზოგადოებრივ ჯგუფებს შორის რეალურად არსებული წინააღმდეგობები და დიალოგის წარმოების საჭიროება.

ფაქტია, რომ საზოგადოების კონსერვატიულ ნაწილს, ისევე როგორც ნებისმიერ დიდსა თუ მცირე საზოგადოებრივ ჯგუფს აქვს უფლება, შექმნას მედიაპლატფორმები და აწარმოოს თავისი პოლიტიკური ინტერესებისა და პოზიციების მხარდამჭერი საინფორმაციო კამპანია, მაგრამ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, რომ ეს ინტერესები და პოზიციები ისე გამოიხატოს, რომ პროცესმა რადიკალური ფორმები არ მიიღოს, არ გადაიზარდოს სხვა ჯგუფების ინტერესების უგულებელყოფაში და არ იქცეს მათ მიმართ აგრესიად.

სტატია იყო პირველად გამოქვეყნებული პლატფორმაზე მედიაკრიტიკა.

Tagged : / / / / / / / /