The Unified National Entrance Examinations and Social Cohesion in Georgia


Abstract

Georgia’s successful and broadly praised unified national entrance examinations (UNEE) reform is being fundamentally re-thought now. The project actually aimed at eradication of corruption managed to reach its basic goals but showed poor results in ensuring more complex tasks later on. Despite initial positive effects on social cohesion, it couldn’t fully contribute to the challenge due to various factors. Particularly, the latest researches prove that without systemic approach with strong focus on socio-economic determinants, UNEEs is incapable of significantly improving existing detachment between different ethnic and other groups in Georgian society. Though, UNEEs increased accessibility of higher education, families with poor income, youth in regions and representatives of ethnic minorities are still in disadvantage. We can outline at least three macro and two micro-variables that ensure ineffectiveness of UNEEs and continue maintaining low social cohesion: poverty, inequality, environment (macro) and school, tutoring (micro).

Абстракт

У тезах аналізується реформа Єдиного національного вступного іспиту (ЄНВІ) в Грузії через призму процесу посилення соціальної згуртованості. Стверджується, що, незважаючи на початковий позитивний ефект, ЄНВІ не зміг суттєво плинути на цей процес через такі чинники, як бідність, нерівність, довкілля, школа та навчання. Ці макро- та мікро- фактори утримують соціальну згуртованість у Грузії у нестабільному стані.

Keywords: socia cohesion, unified entrance examinations, Georgia, higher education reform.

Titile: The Unified National Entrance Examinations and Social Cohesion in Georgia
Author: Archil Sikharulidze
Type: Conference Proceedings
Pages: 294-296
Publisher: Kharkiv National University of Internal Affairs, MIA
Year: 2020
Place: Kharkov, Ukraine
UDK (УДК): 340.12:330.101:342.734 (477)

Citation: Sikharulidze, A., 2020. The Unified National Entrance Examinations and Social Cohesion in Georgia. Modern Challenges of Legislative, Economic and Social Development of the State / International Scientific-Practical Conference / MIA Ukraine, Kharkiv. Kharkiv National University of Internal Affairs (KNUIA); Criminological Association of Ukraine; Public union “Center for prevention and countering corruption”; Public council under the Ministry of Internal Affairs of Ukraine – Kharkiv: KNUIA, pp. 294 – 296.

DOWNLOAD

Tagged : / / /

Revolted Media?


ჯანყის მონაწილე მედია?

თავის დროზე „რუსთავი 2“-ის ერთ-ერთმა დამფუძნებელმა ეროსი კიწმარიშვილმა გულწრფელად განაცხადა, რომ ტელეკომპანიის შექმნის უმთავრესი მიზანი ედუარდ შევარდნაძის ჩამოგდება იყო და, რომ არა „რუსთავი 2“, „ვარდების რევოლუცია“ არც შედგებოდა. რევოლუციის შემდეგ მიხეილ სააკაშვილის მთავრობამ მას, შესაძლოა, სწორედ ამიტომ ჩამოართვა ეს მედიასაშუალება, რომელიც თანდათან საკუთარი პროპაგანდის ძირითად იარაღად ჩამოაყალიბა.

დღევანდელი ოპოზიციური ტელეარხები, რომელთა შორისაც განსაკუთრებული რადიკალიზმით გამოირჩევა „კრიტიკული სამეული“ („მთავარი“, „პირველი“ და „ფორმულა“) აშკარად ცდილობენ, „გაიმეორონ“ „რუსთავი 2“-ის „ისტორიული გამოცდილება“ და აღარც მალავენ, რომ მათი მიზანია დღევანდელი ხელისუფლების „ჩამოგდება“ და საქართველოს დაბრუნება „აღმშენებლობის“ პერიოდში (იგულისხმება 2003-2012 წლები).

ამ მიზნის მისაღწევად ზემოხსენებული მედიასაშუალებები (კვლავ 2003 წლის გამოცდილების შესაბამისად) უკვე კვირაზე მეტია, ხატავენ სურათს, თითქოს 31 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნების ოფიციალურ შედეგებს მთელი საქართველო აპროტესტებს და ქვეყანაში „სამართლიანობის აღდგენას“ მხოლოდ მმართველი პარტია ეწინააღმდეგება.

ამგვარი სარედაქციო პოლიტიკის ილუსტრაციაა, მაგალითად, ოპოზიციური არხების 8 ნოემბრის საეთერო ბადე, რომელიც, ფაქტობრივად, ერთმანეთის იდენტური იყო და ზედმიწევნით იმეორებდა თემებსა და გზავნილებს.

„არჩევნები ტოტალურად გაყალბდა“; „მოსახლეობა მოტყუებული და შეურაცხყოფილია“; „ქვეყანაში მასობრივი სახალხო პროტესტი დაიწყო“; „ხელისუფლება არალეგიტიმურია“; „დავიცვათ ჩვენი ღირსება და არჩევანი“ − აი, ის ძირითადი გზავნილები, რომლებსაც ავრცელებდა „კრიტიკული სამეული“ სწორედ იმ დღეს, როდესაც ოპოზიციამ რამდენიმე ათასი ადამიანი ჯერ პარლამენტის მიმდებარე ტერიტორიაზე შეკრიბა, მოგვიანებით კი ცესკოს შენობის ბლოკირება სცადა.

ამ პროცესში, როგორც აღვნიშნეთ, მედია მოგვევლინა არა მხოლოდ ოპოზიციის მოკავშირედ, არამედ მთავარ ორგანიზატორადაც: მან ჯერ ოპოზიციური ელექტორატი დაარწმუნა, რომ არჩევნები ტოტალურად გაყალბდა, ხოლო შემდეგ ამავე ელექტორატის ერთი ნაწილის პროტესტი წარმოაჩინა ისე, თითქოს საქმე გვქონდა უპრეცედენტოდ მასობრივ საერთო-სახალხო მღელვარებასთან, რაც სინამდვილეს არ შეესაბამება.

ამ პროცესში მედია „ვირტუალურ რეალობას“ ქმნიდა არა მხოლოდ თავისთვის სასურველი ფაქტების, ციფრებისა და მოვლენების გაზვიადებით, არამედ არასასურველი გარემოებების დამალვითაც. მაგალითად, მთელი ამ ხნის მანძილზე ტელეეკრანებზე ვხედავდით არასამთავრობო სექტორის მხოლოდ იმ წარმომადგენლებს, რომლებიც ხელისუფლების მიმართ ოპოზიციურად არიან განწყობილი.

ამ მხრივ ყველაზე მეტი აქტიურობა გამოიჩინა „საერთაშორისო გამჭვირვალობა − საქართველოს“ აღმასრულებელმა დირექტორმა ეკა გიგაურმა, რომელიც უკვე არაერთი წელია, ღიად უპირისპირდება ხელისუფლებას და ეწევა ოპოზიციისა და, კერძოდ, „ნაციონალური მოძრაობის“ სასარგებლო აგიტაციას. მაგალითად, გიგაური დღემდე ეჭვქვეშ აყენებს „რუსთავი 2“-ის საქმეზე სტრასბურგის სასამართლოს გადაწყვეტილების სამართლიანობას.

ამავე დროს, ოპოზიციურმა მედიამ სრულიად უგულებელყო იმავე არასამთავრობო სექტორისა და, კონკრეტულად ISFED-ის მიერ ჩატარებული პარალელური გადათვლა, რომლის შედეგებიც ძალიან ახლოს აღმოჩნდა ცესკოს ოფიციალურ მონაცემებთან.

ოპოზიციური არხების მაყურებელმა, ფაქტობრივად ვერაფერი შეიტყო საერთაშორისო ორგანიზაციებისა და დამკვირვებლების მიერ არჩევნების შეფასების შესახებაც ან, უკეთეს შემთხვევაში, მოისმინა მხოლოდ კრიტიკული შენიშვნები მაშინ, როცა, მაგალითად, ეუთო/ოდირის სადამკვირვებლო მისიის მთავარი დასკვნით, არჩევნები მთლიანობაში „კონკურენტულ გარემოში და ძირითადი თავისუფლებების დაცვით ჩატარდა“.

ყველაზე მნიშვნელოვანი და საგანგაშო მანიპულაცია, რომელსაც ოპოზიციურმა არხებმა 8-9 ნოემბერს მიმართეს, უდავოდ არის იმ ძალადობრივი აქტების სრული იგნორირება, რომლებსაც მომიტინგეთა ნაწილი მიმართავდა ცესკოს ტერიტორიაზე შესაღწევად. ამ ტელეარხებს არ უჩვენებიათ, როგორ გაარღვიეს ღობე მომიტინგეებმა და როგორ შეეჯახნენ ისინი პოლიციის თანამშრომლებს; მათ ასევე „მიჩქმალეს“ ე.წ. „მოლოტოვის კოქტეილისა“ და ქვების სროლის ფაქტებიც, თუმცა ამავე დროს არაერთხელ გაავრცელეს მცდარი ინფორმაცია, თითქოს სამართალდამცველებმა მომიტინგეთა წინააღმდეგ ცრემლმდენი გაზი გამოიყენეს.

ამ მანიპულაციის მიზანი იყო სახელმწიფოს მხრიდან მოსახლეობაზე „არნახული“ ძალადობის „ჩვენება“, რასაც საზოგადოების ის ნაწილიც უნდა გამოეყვანა ქუჩაში, რომელიც მანამდე არ აპირებდა საპროტესტო აქციებში მონაწილეობას.

მსოფლიოსა და საქართველოში შექმნილი ეპიდემიოლოგიური ვითარების გათვალისწინებით, არ შეიძლება, ცალკე არ აღვნიშნოთ ამავე მედიასაშუალებების მიერ საკუთარი პოლიტიკური მიზნების მისაღწევად გამოყენებული ორმაგი სტანდარტები „ახალი კორონავირუსის“ ეპიდემიასთან მიმართებით.

კერძოდ, არხები, რომლებიც რამდენიმე თვის წინ, აღდგომის დღესასწაულზე დემონსტრაციულად „აბულინგებდნენ“ და „ბნელებს“ უწოდებდნენ ეკლესიაში მისულ მრევლს და მისი შეჩერების მიზნით მთავრობას საგანგებო ზომებისკენ მოუწოდებდნენ, არჩევნების შემდეგ, გაცილებით უფრო საგანგაშო სტატისტიკის პირობებში, არათუ არ „ღელავდნენ“ დაავადების შესაძლო გავრცელებაზე, არამედ ყოველმხრივ უბიძგებდნენ საზოგადოებას მასობრივი აქციებისკენ, რასაც ახლო მომავალში, შესაძლოა, ეპიდემიის ახალი აფეთქება მოჰყვეს.

სტატია იყო გამოქვეყნებული პლატფორმაზე მედიაკრიტიკა.

Tagged : / / / / / / /

The Minor Chessboard


Малая шахматная доска.

Всемирная политика сфокусировалась на Южном Кавказе, и «малая шахматная доска» вновь оказалась в центре внимания. Глобальные и региональные силы разыгрывают очередную партию, распределяя зоны влияния в геополитической войне. Весь мир становится свидетелем исторических событий: Россия вводит дополнительные военные силы в регион, в Армении – траур и политическое потрясение, в Азербайджане празднуют пока ещё не выигранную войну, в Грузии политическая оппозиция грезит об очередной революции, а государственный секретарь США Майк Помпео на всех парах летит в Тбилиси.

Сейчас уже можно с уверенностью говорить о том, что глобальный международный порядок окончательно рухнул. Страны Южного Кавказа вновь оказались в прокси-войне представителей «великой шахматной доски», и всем заинтересованным игрокам придётся пересмотреть политику, чтобы подстроиться под новые реалии.

Глобальный контекст

Наверное, никто не будет опровергать тот факт, что ввод российских военнослужащих в зону конфликта является геополитическим и военным успехом Москвы. Этот для многих западных коллег ошеломительный исход армяно-азербайджанского противостояния стал доказательством неоспоримого доминирования России на Южном Кавказе. Кремль без единого выстрела, без шума и суеты сумел выдавить прозападные силы в лице Николы Пашиняна из Еревана, обеспечить историческую благодарность Баку, сдержать Анкару и, самое главное, снова намекнуть Вашингтону, что он не потерпит вмешательства в своё «жизненное пространство».

Промежуточные итоги показывают, что так называемый западный мир никакого реального влияния на Южном Кавказе не имеет – регион находится на попечении в первую очередь Москвы, а потом уже Турции.

В свою очередь, Анкара, которая на протяжении последних лет пытается выйти на сцену глобальной политики не как вторая по мощи военная сила НАТО, а как наследница великой Османской империи, – завершила этот процесс. Сейчас уже ни у кого не возникает сомнений по поводу того, что она имеет собственную внешнюю политику, не имеющую ничего общего со всемирным «демократическим походом» Запада. Политические элиты и в Вашингтоне, и в Брюсселе, и в Тбилиси (что немаловажно) вынуждены будут признать расклад и осознать, что «как прежде» уже не будет.

Ну и наконец, не следует забывать о том, что отстранение Турции от западного мира и возросшее влияние Кремля – очередной сильный удар по интересам Тбилиси, не только по его надеждам на вхождение в НАТО/ЕС, но и по попыткам переформатирования его восприятия не как части Южного Кавказа, а так называемого Черноморского региона. Путём перехода в «новую лигу» государство надеялось заинтересовать западно-европейские страны и ускорить свою интеграцию в западные институты. Однако констатация того, что Россия «наступает», превращает Грузию в ещё более важную составляющую именно южно-кавказского «фронта».

Региональный контекст

С точки зрения Южного Кавказа – Карабахский прецедент является очень важным и опасным. Это, по сути, первый случай, когда страна, имеющая территориальные проблемы, смогла частично их решить именно военным путём. Прецедент «восстановления» суверенитета может сильно встревожить, с одной стороны, другие частично непризнанные государства, а, с другой – дать надежду некоторым полисам и соответствующим патриотам, что в случае хорошей военной подготовки и внешней поддержки «исторические земли» всё-таки возможно вернуть. Такие «страхи» и «надежды» увеличивают возможность конфронтации не только в самом регионе, но и в более глобальном плане. Более того, растёт уровень неопределённости, что зачастую и становится причиной крупномасштабных политических, социально-экономических и военных потрясений.

К сожалению, промежуточные итоги военных действий только подстегнут радикальные движения в Армении, укрепят уже существующие в Баку и, безусловно, воодушевят тех грузин, которые надеются на то, что, не ведя переговоры с Сухумом и Цхинвали, рано или поздно можно будет устроить свой «блицкриг». И плохо то, что в данном случае будет меньше призывов к «миру» и больше призывов к «действию».

Госдеп летит в Грузию

На фоне вышесказанного грузинские политические элиты всё ещё проявляют инфантилизм, закрывая глаза на потрясения в регионе и мире. Сразу же после начала очередного военного противостояния вокруг Нагорного Карабаха, местные группы показали свойственное Тбилиси «безразличие», выступив с заявлениями о том, что страна готова помочь «братским» народам урегулировать процесс мирным путём. Однако, каких-либо серьёзных инициатив предложено не было, и стало понятно, что это инерционная политика, присущая государству с того момента, когда оно изъявило желание вернуться в «европейскую семью». Попытки «вернуться» туда, где Грузия никогда не была, до сих пор отнимают у местных мыслителей, ответственных за политические решения, все силы; так что они вспоминают о Южном Кавказе, да и обо всём постсоветском пространстве лишь в редкие моменты кризиса.

Однако рано или поздно грузинским элитам придётся открыть глаза и начать играть на «малой шахматной доске».

А исходя из того, что Тбилиси внезапно собрался посетить госсекретарь США Майк Помпео, – эта партия скоро начнётся. Не секрет, что такие события планируются заранее и по традиции представляют хорошую возможность для Грузии пропиарить свои стратегические отношения с Америкой. Но на фоне внутриполитической борьбы этот визит оказался для всех внезапным. И, скорее всего, он обусловлен двумя факторами. Во-первых, тем, что страна остаётся, по сути, единственным прозападным государством во всём регионе, включая Турцию, а во-вторых, необходимостью уже непосредственно от лица администрации Дональда Трампа повторить посыл международных партнёров политической оппозиции – выборы легитимны, и пора вернуть процесс в здание парламента. Несмотря на надежды оппозиционных партий, ведомых Единым национальным движением и Михаилом Саакашвили, этот подход не изменится со сменой правительства в Вашингтоне. Так называемый обобщённый Запад немало вложил в Грузию, чтобы сформировать там правила игры и установить порядок с мало-помалу развивающейся демократией. И пока статус-кво держится, надеяться на то, что стратегические партнёры дадут столь нужный для оппозиции «зелёный свет» на революционные процессы, не следует. Более того, сейчас, как никогда раньше, все заинтересованы в том, чтобы Тбилиси твёрдо стоят на «своих двух» и готовился к возможному ухудшению ситуации в регионе.

Статья была изначально опубликована на платформе Россия в Глобальной Политике.

Tagged : / / / / / / / / / /

“Imedi” TV Electoral Political Messages


„იმედის“ საარჩევნო პოლიტიკური ბადე.

31 ოქტომბერს საქართველოში საპარლამენტო არჩევნები ჩატარდა და, როგორც მოსალოდნელიც იყო, დღეს პოლიტიკური ძალები და მათთან დაკავშირებული მედიასაშუალებები ერთად აპროტესტებენ ან, პირიქით, იცავენ კენჭისყრის შედეგებს − გრძელდება ჯერ კიდევ არჩევნებამდე დაწყებული პროცესი: ტელევიზიებმა შექმნეს საკუთარი „პოლიტიკური ბადე“, რომელიც, ძირითადად, შეესაბამება მათი ფავორიტი პოლიტიკური პარტიის ინტერესებს.

ამ მხრივ, განსაკუთრებული მონდომებით გამოირჩევიან ე.წ. „კრიტიკული“, სინამდვილეში კი ოპოზიციური ტელეკომპანიები, რომლებიც, შეიძლება ითქვას, პარტიულ არხებად ჩამოყალიბდნენ და პროპაგანდისთვის ლამის ყველა შესაძლო ხერხს იყენებენ. მაგრამ ევროსაბჭოს სადამკვირვებლო დელეგაციის (OSCE/ODIHR) ანგარიშში მიკერძოებული არხების ჩამონათვალში მოხვდა „იმედიც“, რომელიც წინასაარჩევნო პერიოდში განსაკუთრებული პოლიტიკური აქტიურობითა და ოპოზიციისადმი ასევე განსაკუთრებული კრიტიკულობით გამოირჩეოდა.

ცნობისთვის: 2012 წლის ოქტომბრის შემდეგ, როცა „იმედი“ ბადრი პატარკაციშვილის ოჯახს დაუბრუნდა, ტელეკომპანია არჩევნების დროს, ფაქტობრივად, საგანგებო სამაუწყებლო რეჟიმში გადადის და მწვავედ უპირისპირდება ხელისუფლებაში „ნაციონალური მოძრაობის“ დაბრუნების მცდელობას.

რას ნიშნავს საგანგებო რეჟიმი „იმედზე“, კარგად ჩანს თავად ტელეკომპანიის ოფიციალურ განცხადებაში, რომელიც 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურის წინ გაკეთდა: „წინასაარჩევნო პერიოდი განსაკუთრებულად მძიმე იქნება მეორე ტურის წინ, რადგან არჩევანის ერთ მხარეს ‘ნაციონალური მოძრაობა’ აღმოჩნდა. ტელეკომპანია ‘იმედმა’ და მისმა მფლობელებმა საკუთარ თავზე იწვნიეს, რას ნიშნავს ხელისუფლებაში ‘ნაციონალური მოძრაობა’. ამიტომ ‘იმედი’ წინასაარჩევნოდ ცვლის საეთერო ბადეს და ჩვენ ვიმუშავებთ იმისთვის, რომ არ დაბრუნდეს რეჟიმი.“

დაახლოებით ასეთივე იყო „იმედის“ მაუწყებლობის სულისკვეთება 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნების დროსაც. ამ მოცემულობების გათვალისწინებით, საინტერესოა, თვალი გადავავლოთ „იმედის“ საარჩევნო პოლიტიკურ ბადეს და იმ გზავნილებს, რომელთა საშუალებითაც ტელეკომპანია დასახული მიზნის მიღწევას ცდილობდა.

წარმოდგენას ნებისმიერი არხის პოლიტიკურ დღის წესრიგზე ყველაზე უკეთ მისი საინფორმაციო გამოშვება გვიქმნის. ქვემოთ მოყვანილია „იმედის“ 29 ოქტომბრის საღამოს შემაჯამებელი საინფორმაციო გამოშვების გეგმა, რომლის საფუძველზეც შეგვიძლია შევაფასოთ და განვაზოგადოთ, თუ რამდენად, როგორ და რა ტონალობაში აშუქებდა არხი წინასაარჩევნო პერიოდის აქტუალურ საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ თემებს.

ტაბულა 1

აქვე შეგვიძლია, თვალი გადავავლოთ „იმედის“ საკვირაო საინფორმაციო-ანალიტიკური გადაცემის, „იმედის კვირის“, ერთ-ერთი წინასაარჩევნო ეთერის გეგმასაც.

ტაბულა 2

ამ ცხრილებიდან გამომდინარე და, განსაკუთრებით, სიუჟეტების შინაარსისა და პათოსის შესწავლის შედეგად აშკარა ხდება, რომ თუ ე.წ. „კრიტიკული“ მედიასაშუალებები მთელი წინასაარჩევნო პერიოდის მანძილზე „მსოფლიოს აღსასრულის“ სურათს გვიხატავდნენ, „იმედი“ იმავე დროს რეალობის შელამაზებულ, იდეალურთან მიახლოებულ სცენარს გვთავაზობდა და, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ „იმედზე“ ხელისუფლების კრიტიკაც გვხვდებოდა, ის მძლავრად იყო გადაფარული დადებითი შეფასებებით.

ასეთი ტაქტიკიდან გამომდინარე, „იმედის“ მაყურებელს, ალბათ, შეექმნებოდა შთაბეჭდილება, რომ, მართალია, ქვეყანაში არსებობს გარკვეული პრობლემები, მაგრამ ეს შეიძლება იყოს არა „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების პოლიტიკის შედეგი, არამედ ჯერ კიდევ წინა ხელისუფლებისგან მიღებული მემკვიდრეობა ან, სულაც, ობიექტურად დაუძლეველი გარემოება.

უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ აშკარა მიკერძოების მიუხედავად, „მთავარი არხისა“ და სხვა ოპოზიციური მედიასაშუალებებისგან განსხვავებით, „იმედი“ არ მიმართავდა ყალბი ინფორმაციის („ფეიკ-ნიუსის“) გავრცელებას, ხოლო პოლიტიკური პოზიციის დემონსტრირება შემოიფარგლებოდა იმის დამტკიცებაში, რომ წინა ხელისუფლების დაბრუნება დაუშვებელია და დღევანდელი პრობლემების დიდი ნაწილი სწორედ „ნაციონალური მოძრაობის“ „დამსახურებად“ უნდა ჩაითვალოს.

„იმედის“ წინასაარჩევნო სარედაქციო პოლიტიკის შეფასებისას, უდავოდ ცალკე უნდა გამოვყოთ დავით გარეჯის საკითხი, რადგან ამ თემამ არჩევნებამდე რამდენიმე კვირის განმავლობაში გამორჩეული ადგილი დაიკავა „იმედის“ ბადეში. გაშუქების ამგვარი ინტენსივობა, საკითხის ობიექტური მნიშვნელობის გარდა, ცხადია, მიზნად ისახავდა საზოგადოებისთვის „ნაციონალური მოძრაობის“ წარსული შეცდომებისა და დანაშაულის კიდევ ერთხელ შეხსენებასაც.

ამ პროპაგანდისტულ ამოცანასთან ერთად, გარეჯის თემის გაშუქებისას „იმედზე“ შეინიშნებოდა სხვა პრობლემებიც. მაგალითად, თხრობა მიმდინარეობდა უმეტესწილად მტკიცებით ფორმაში, რაც საზოგადოებაში ქმნიდა ნეგატიურ წინასწარგანწყობას და აგრესიას დავით გარეჯის საქმეში ბრალდებულების მიმართ, საზოგადოების ამგვარი განწყობა კი დაპატიმრებულ პირებს, ფაქტობრივად, ართმევს საკუთარი სახელის დაცვის შესაძლებლობას და ხელს უშლის სოციუმში მათ სამომავლო რეაბილიტაციას.

დაბოლოს, ცალკე უნდა განვიხილოთ და გავაანალიზოთ „იმედის“ წინასაარჩევნო ეთერებისთვის დამახასიათებელი ტენდენცია: სტუმრების იმგვარად შერჩევა, რომ გადაცემებში მაყურებელი, ფაქტობრივად, მხოლოდ ხელისუფლების წარმომადგენლებს ან ხელისუფლებისადმი დადებითად განწყობილ სახეებს ხედავდა.

ქვემოთ მოყვანილია ოთხი მთავარი პოლიტიკური გადაცემის („არენა“, „პოზიცია“, „ნამდვილი რიცხვები“ და „ფეისბურგი“) ძირითადი თემებისა და მოწვეული სტუმრების ჩამონათვალი 13 ოქტომბრიდან 29 ოქტომბრის ჩათვლით, რომელიც ადასტურებს, რომ წინასაარჩევნო პერიოდში „იმედი“ თავის ეთერს, ძირითადად, სწორედ ხელისუფლების წარმომადგენლებსა და მის მხარდამჭერებს უთმობდა:

ტაბულა 3

სტატია იყო გამოქვეყნებული პლატფორმაზე მედიაკრიტიკა.

Tagged : / / / / /
RussiaUSAGeorgia